Kristian Somera เป็นศิลปินที่เรียนรู้ด้วยตัวเองซึ่งอาศัยอยู่ในเขตมหานครมะนิลา Kristian ใช้ชีวิตอยู่กับโรควิตกกังวลทั่วไป เขาจึงถ่ายทอดกลไกภายในจิตใจที่ซับซ้อนของเขาผ่านการเล่าเรื่อง เขาเป็นนักเขียนที่มีผลงานตีพิมพ์ในระดับประเทศ ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ และจิตรกรร่วมสมัย จากการแสวงหาเรื่องราวและถ่ายทอดอารมณ์ต่างๆ อย่างไม่สิ้นสุด Kristian จึงพัฒนาความผูกพันกับศิลปะแบบนามธรรมเอ็กซ์เพรสชันนิสม์
โดยการแสดงเดี่ยวครั้งแรกของเขาเปิดตัวที่ Gallery C ในโรงแรม Conrad Manila และได้พูดคุยกับศิลปิน Kristian Somera เกี่ยวกับเส้นทางศิลปะ กระบวนการสร้างสรรค์ และอื่นๆ ของเขา
Kristian Somera อยู่ที่นี่เพื่อท้าทายการรับรู้ของคุณเกี่ยวกับความสับสนวุ่นวายและความสวยงาม ศิลปินนามธรรมที่อาศัยอยู่ในเมโทรมะนิลาได้สร้างกระแสด้วยผลงานส่วนตัวที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยอารมณ์ของเขา แนวทางที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาต่อศิลปะทำให้มีมุมมองใหม่ต่อลัทธิสำแดงนามธรรม ในที่นี้ ศิลปินท่านนี้พูดคุยเกี่ยวกับเส้นทางศิลปะของเขา ความลึกซึ้งทางอารมณ์ในกระบวนการสร้างสรรค์ของเขา และสิ่งที่เราคาดหวังจากเขาในครั้งต่อไป
ภาพจาก: www.lofficielph.com
คุณเริ่มตระหนักถึงความจำเป็นในการแสดงออกทางศิลปะของคุณเมื่อใด
เท่าที่จำได้ ผมจะทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เปิดโอกาสให้ผมได้แสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์ แม่ของผมมักจะบอกผมเสมอว่าตอนเด็กๆ อจะวาดรูปและเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งของเหล่านั้น เช่นเดียวกับคนสร้างสรรค์คนอื่นๆ ผมถูกถ่ายทอดทางพันธุกรรมให้ปลดปล่อยพลังงานที่สะสมไว้ผ่านการสร้างสรรค์
คุณจะนำเสนอภาพวาดจากต้นจนจบได้อย่างไร
ผ้าใบเปล่ามักจะทำให้ผมหวาดกลัวอยู่เสมอ ดังนั้นโดยปกติแล้วผมจึงพยายามทำให้จิตใจปลอดโปร่งก่อนโดยการทำสมาธิและละทิ้งผลลัพธ์ที่คาดหวังไว้ เมื่อถึงจุดที่รู้สึกมั่นคงและมีแรงบันดาลใจ ผมก็หยิบแปรงขึ้นมาแล้วปล่อยให้แรงกระตุ้นเข้ามาควบคุม ผมปล่อยให้การขีดเขียนตามสัญชาตญาณพาผมจากชั้นหนึ่งไปสู่อีกชั้นหนึ่ง มันเหมือนกับการเต้นรำหรือบทสนทนาที่กระตุ้นความคิดที่ผมมีกับผ้าใบของผม ผมทำสิ่งหนึ่งและสิ่งนั้นตอบสนอง มันเป็นการกลับไปกลับมาอย่างต่อเนื่องที่จบลงเมื่องานเสร็จสมบูรณ์ งานของผมมักจะมีอย่างน้อย 10 ชั้น โดยบางชิ้นยาวถึง 20 ชั้น ผมไม่เคยหยุดจนกว่าจะรู้สึกว่าภาพวาดนั้นถูกต้อง มันเป็นสัญชาตญาณแปลกๆ ที่ผมพัฒนาขึ้น ซึ่งยังคงเป็นปริศนาสำหรับผม
คุณอยากให้ผลงานของคุณสื่อถึงอะไร คุณอยากให้ผู้อ่านรู้สึกอย่างไรเมื่อมองดูผลงานของคุณหรือไม่
ภาพจาก: mega-onemega.com
เป็นเรื่องธรรมดาที่ศิลปินด้านภาพจะมีเป้าหมายสุดท้ายและสามารถถ่ายทอดสิ่งที่ต้องการถ่ายทอดผ่านภาพวาดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งผมไม่เคยเป็นแบบนั้นมาก่อน สำหรับผมแล้ว กระบวนการมีความสำคัญมากกว่าผลลัพธ์ที่ได้ “ความสำเร็จ” เพียงอย่างเดียวที่ผมปรารถนาคือความรู้สึกดีๆ ที่ได้รับหลังจากสร้างสรรค์สิ่งที่ฉันพอใจอย่างแท้จริง ไม่มีใครรู้สึกเหมือนกันทุกประการเมื่อมองดูงานชิ้นหนึ่ง ดังนั้นการที่ฉันพยายามควบคุมว่าผู้ชมจะมองงานของผมอย่างไรจึงเป็นเรื่องไร้เดียงสา ไม่ว่าพวกเขาจะรู้สึกประทับใจหรือเกลียดงานนั้นก็ไม่ใช่เรื่องของผม
ผู้มีอิทธิพลต่อคุณในช่วงแรกๆ ทางศิลปะมีใครบ้าง และพวกเขาเปรียบเทียบกับผู้ที่มีอิทธิพลต่อคุณในปัจจุบันได้อย่างไร
เช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆ (และเพราะพวกเขาได้รับการสอนในโรงเรียน) ผมเคยมองศิลปินยุคเรอเนสซองส์อย่างการาวัจจิโอ (Caravaggio) มิเกลันเจโล (Michelangelo) ดา วินชี (Da Vinci) ฯลฯ เป็นแบบอย่าง แต่เมื่อผมโตขึ้นและจิตใจของผมเริ่มเป็นนามธรรมมากขึ้น ผลงานของศิลปินแนวอิมเพรสชันนิสม์นามธรรมโดยเฉพาะจิตรกรแนวสี เช่น มาเธอร์เวลล์ (Motherwell) รอธโก (Rothko) และแฟรงเคนทาเลอร์ (Frankenthaler) กลับสะท้อนใจผมมากขึ้น เพราะผมพบว่าพวกเขามีความรู้สึกไวกว่า ดังนั้นจึงมีความศักดิ์สิทธิ์สูง และมีรากฐานมาจากอารมณ์ที่ลึกซึ้งกว่า อารมณ์เหล่านี้ฉันสงสัยว่าจะสามารถแสดงออกผ่านศิลปะเชิงพรรณนาได้สำเร็จ เช่นเดียวกับที่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆ ทำได้
ภาพจาก: Facbook.com/Kristian Art
งานของคุณพัฒนาอย่างไรบ้าง
ในแง่ของวัสดุ ผมคิดว่าตอนนี้ผมเปิดรับการทดลองมากขึ้น ผมเคยใช้แต่อะคริลิกเท่านั้น ตอนนี้สื่อที่ผมใช้มีตั้งแต่น้ำเกลือ ผงหินอ่อน ไปจนถึงเม็ดสีธรรมชาติจากส่วนต่างๆ ของโลก ในแง่ขององค์ประกอบและจานสี ผมไม่คิดว่ามันจะพัฒนาไปมากเท่าไร เพราะมันยังเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผมอยู่ แต่ผมอยากจะคิดว่าผลงานของฉันมีความละเอียดอ่อนมากขึ้นเมื่อเทียบกับตอนที่ผมเริ่มต้น
มาตราส่วนทำให้คุณหวาดกลัวหรือไม่
ใช่แล้ว ในตอนแรก งานชิ้นใหญ่ที่สุดที่ผมเคยทำคือผ้าใบขนาด 12 x 12 ฟุต ซึ่งใหญ่เกินไปสำหรับศิลปินหน้าใหม่อย่างผม ถ้าผมปล่อยให้ตัวเองหมกมุ่นอยู่กับการวางแผนและควบคุมผลลัพธ์มากเกินไป นั่นก็จะกลายมาเป็นเรื่องที่น่ากังวล แต่เมื่อผมได้ลงมือทำและดื่มด่ำกับกระบวนการจริงๆ แทนที่จะสนใจผลลัพธ์ นั่นจึงกลายเป็นเรื่องที่สนุกและน่าพอใจ เคล็ดลับในการฝึกฝนศิลปะของผม (และการใช้ชีวิตของผม) ก็คือการปล่อยวางความคาดหวังใดๆ เพลิดเพลินกับกระบวนการ และเชื่อมั่นว่าหากผมทุ่มเทมากพอ ผลลัพธ์ที่ดีก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คุณชอบนำเสนอผลงานของคุณหรือไม่ มันเป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติสำหรับคุณหรือไม่
แน่นอนว่าไม่ ผมเป็นคนขี้อายมาก เมื่อผมไปชมนิทรรศการกลุ่มครั้งแรกในช่วงที่มีโรคระบาด ผมไม่ได้แนะนำตัวกับผู้คนเลย ผมแค่เดินไปมาในหน้ากากเหมือนคนแปลกๆ ในห้องจัดแสดง ในบางแง่ มันรู้สึกเหมือนเปลือยกายและเปราะบางต่อหน้าคนแปลกหน้า การแบ่งปันบางสิ่งที่เป็นส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง ซึ่งนั่นอาจเป็นเรื่องยากสำหรับหลายๆ คน อย่างไรก็ตาม ผมค่อยๆ พัฒนาในส่วนนี้ โดยเฉพาะหลังจากจัดแสดงเดี่ยวครั้งแรก ซึ่งผมต้องพูดคุยกับทุกคน
ภาพจาก: Facebook.com/Kristian Art
คุณรู้สึกว่าภาพวาดของคุณสะท้อนถึงตัวตนของคุณหรือเปล่า หรือเป็นแค่ภาพสะท้อนของโลกที่อยู่รอบตัวคุณเท่านั้น
ผมคิดแบบแรกแต่ในความหมายที่ลึกซึ้งกว่า ในทางหนึ่ง ผมชอบคิดว่าภาพวาดของผมเป็นเหมือนฮอร์ครักซ์ (Horcruxes) พวกมันเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ของจิตวิญญาณของผม และแม้ว่าผมจะจากไปแล้ว แต่ส่วนหนึ่งของตัวผมเองจะยังคงมีชีวิตอยู่ตราบเท่าที่ภาพวาดนั้นยังคงอยู่
คุณเคยทำสิ่งที่มีความหมายต่อตัวคุณมากเป็นพิเศษและต้องการแบ่งปันให้โลกได้รับรู้หรือไม่ คุณเคยทำสิ่งที่มีความหมายต่อตัวคุณโดยเฉพาะหรือไม่
สำหรับผม การแบ่งปันผลงานของตัวเองกับผู้อื่นนั้นเป็นเรื่องยากเสมอ ไม่ว่าจะเป็นภาพวาด งานเขียน หรือแม้กระทั่งภาพยนตร์ตลกๆ ที่ผมเคยสร้างสมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ทุกครั้งที่ผมได้รับคำตอบจากเพื่อนหรือแม้แต่คนแปลกหน้าที่บอกว่าผลงานของผมสะท้อนใจผมมากเพียงใด ผมก็มักจะรู้สึกอบอุ่นใจและอยากสร้างสรรค์ผลงานและสร้างความเชื่อมโยงมากขึ้น ไม่ว่าผมจะรู้สึกอึดอัดแค่ไหนที่ต้องแสดงจิตวิญญาณของตัวเองให้คนอื่นเห็น แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยังเป็นมนุษย์ และมนุษย์ก็ต้องการความเชื่อมโยงโดยธรรมชาติ ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม
ภาพจาก: Facebook.com/Kristian Art
เราจะคาดหวังอะไรจากคุณในปี 2024
นิทรรศการของผมจะจัดแสดงจนถึงกลางเดือนตุลาคม และผมมวางแผนที่จะหยุดพักในช่วงที่เหลือของปี บางทีอาจจะหาเวลาค้นคว้าข้อมูลสักเล็กน้อยสำหรับโครงการที่ผมตั้งตารอที่จะดำเนินการอยู่ ตอนนี้ ผมแค่ต้องการประสบการณ์ใหม่ๆ ที่จะแบ่งปันผ่านนิทรรศการในอนาคตของผม ในปีหน้าผมจะมีงานนิทรรศการสองสามงานรออยู่ หวังว่าจะเป็นงานระดับนานาชาติเมื่อผมจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว
นิทรรศการ Whispers From the Otherworld จัดแสดงจนถึงวันที่ 19 ตุลาคม ที่หอศิลป์ C ในโรงแรม Conrad Manila ในเมืองปาไซย์ กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์
ที่มา www.lofficielph.com
